Małyszomania.com - Adam Małysz & Skoki Narciarskie

Nieustający optymizm, pogoda ducha, specyficzny sposób okazywania radości – to cechy, które wyróżniają Andreasa Kuettela. Tylko serwisowi Malyszomania.com, Szwajcar opowiedział o polskich kibicach i swoich relacjach z Simonem Ammannem. Rozmowa odbyła się przy okazji zawodów Pucharu Świata w lotach narciarskich w czeskim Harrachovie.

Zobacz film z wywiadu z Andreasem Kuettelem

Dobrze się czujesz na mamucich obiektach?

Andreas Kuettel: Loty narciarskie są tym, co lubię najbardziej. Żeby daleko skakać na skoczniach mamucich, trzeba mieć bardzo duże doświadczenie na tego typu obiektach. Bardzo wiele zależy od warunków atmosferycznych. Jeśli wiatr wieje w plecy, wtedy loty pozbawione są jakiejkolwiek przyjemności i nie sprawiają skoczkom radości. W Harrachovie przez cały weekend było zbyt wietrznie, co uniemożliwiało oddawanie dalekich skoków i dobrze się stało, że jury zdecydowało się przerwać konkursy.

W lutym odbędą się mistrzostwa świata w lotach, marzysz o medalu tego typu imprezy?

Skocznia mamucia w Oberstdorfie jest jedną z moich ulubionych. Bardzo lubię loty narciarskie, więc medal mistrzostw świata byłby dla mnie niezwykle istotnym osiągnięciem. Do mistrzostw pozostało jeszcze trochę czasu, mam więc nadzieję, że moja forma wzrośnie na tyle, żebym mógł włączyć się do walki o najwyższe lokaty. Moim celem w tym sezonie jest zdobycie złotego medalu.

Od obecnego sezonu trenerem szwajcarskiej kadry jest Werner Schuster. Możesz porównać metody pracy nowego szkoleniowca z poprzednim, Bernim Schoedlerem?

Myślę, że nie ma co porównywać tych trenerów, ponieważ są to dwie różne osobowości. Przez 10 lat swojej pracy Werner Schuster zdobył ogromne doświadczenie. To jest dopiero początek naszej współpracy, i oczywiście nie jest łatwo. W skokach narciarskich liczy się każdy szczegół. Staramy się mieć ze sobą jak najlepszy kontakt, wspólnie ciężko pracujemy dla dobra naszej drużyny. Bardzo ważne jest osiągnięcie odpowiedniej komunikacji pomiędzy trenerem a zawodnikami. Nam się to udało, więc możemy teraz skupić się na dopracowaniu szczegółów, tak aby wspólny wysiłek przyniósł nam wszystkim oczekiwane rezultaty.

W grudniu wygrałeś konkurs w Engelbergu, jednak wysokie lokaty przeplatasz często ze słabszymi, Twoja forma nie jest jeszcze na tyle stabilna żebyś mógł zwyciężać seryjnie. Co w takim razie musisz poprawić żeby skakać jeszcze lepiej?

Skoki narciarskie opierają się na technice. Ja w tym momencie nie skacze tak, jak bym tego oczekiwał i staram się ciągle pracować nad udoskonaleniem swojej techniki. W niektórych przypadkach potrzeba bardzo wielu prób żeby ta „machina” wreszcie zadziałała. Z drugiej strony kiedy zawodnik seryjnie wygrywa konkursy Pucharu Świata, jest zbyt pewny siebie i uważa, że jego forma jest wystarczająca - może go to zgubić.

Wiesz, że jesteś w Polsce bardzo popularny?

Odczuwam to za każdym razem kiedy jestem w Zakopanem, tam kibice naprawdę lubią skoczków.

W Szwajcarii jest podobnie?

W Szwajcarii trochę inaczej podchodzi się do sportu, który uprawiam. Jeszcze sześć-siedem lat temu kiedy byłem studentem, prawie wszyscy śmiali się ze skoczków narciarskich. Teraz Szwajcarzy szanują naszą małą drużynę i pracę, którą wykonujemy. Mogę więc być dumny z tego, że uprawiam tę dyscyplinę. Szwajcaria jest małym krajem, jednak wbrew pozorom nie jest łatwo tam zaistnieć. Jeśli skacze się dobrze i odnosi sukcesy, wtedy zwiększa się zainteresowanie, o swoim dobrym występie można usłyszeć w wiadomościach. Jeśli jednak zajmujesz odległe miejsca, wtedy zapominają o tobie.

Od kilku lat szwajcarskie skoki wiążą się tylko z dwoma nazwiskami: Simona Ammanna i twoim. Można zatem wysnuć wniosek, że w skoki narciarskie w twoim kraju nie rozwijają się, tak jak powinny. Dlaczego tak jest?

Każdy trzynasto- czy czternastoletni letni chłopiec, który zaczyna uprawiać skoki mówi, że ma talent. Żeby być dobrym skoczkiem, trzeba rzeczywiście mieć ponadprzeciętny talent, jednak to jest dopiero podstawa sukcesu. Pojawiają się młodzi chłopcy, jednak jest ich bardzo mało. Na sto dzieciaków, które próbują skakać, może dwudziestu rzeczywiście jest utalentowanych, z nich zaledwie pięciu ma predyspozycje do uprawiania skoków na najwyższym poziomie, a w ostateczności może jeden znajdzie się na szczycie. W Szwajcarii buduje się dużo mniejszych obiektów, a więc powinno pojawiać się coraz więcej młodych chłopców. Żeby mieć dobrą drużynę, potrzebnych jest dziesięciu zawodników, a to wymaga czasu.

Nie masz wrażenia, że ciągle pozostajesz w cieniu Ammanna?

Rok czy dwa lata po wygraniu Igrzysk Olimpijskich przez Simona, skakałem lepiej od niego, jednak mówiło się wtedy nie o mnie, lecz o złych skokach Simona. Było mi przykro, że nikt nie zauważa mojej dobrej formy. Później, kiedy zająłem trzecie miejsce w końcowej klasyfikacji Pucharu Świata, inni zawodnicy zaczęli mnie szanować. Myślę, że ludzie lubią nasz zespół, a szczególnie to jak wspólnie reagujemy na sukcesy.

Jak układają się twoje relacje z Simonem? Jesteście przyjaciółmi, czy może bardziej jesteście dla siebie rywalami?

Mamy bardzo małą drużynę, więc musimy napędzać się nawzajem i ciężko trenować aby osiągnąć jak najwyższy poziom. Zawody są oczywiście pewnym rodzajem rywalizacji, wtedy każdy kto staje na starcie jest przeciwnikiem. Bardzo się cieszę kiedy Simon skacze daleko, jednak zaraz potem pojawia się myśl, że ja też chciałbym zaprezentować się tak samo. Kiedy Simon kończy zawody na podium, ja również chciałbym stanąć obok niego. Istotne jest aby w drużynie panowały normalne relacje, ja szukam przyjaźni poza skocznią.

Jesteś jednym z najpogodniejszych skoczków. Przyjemnie jest patrzeć na twoją radość po każdym skoku. Wydaje się więc, że kiedy Andreas Kuettel uśmiecha się, zaraża swoim optymizmem innych ludzi.

Dziękuję za komplement (śmiech). Wiele razy spotkałem się z opinią, że uśmiecham się niezależnie od tego jak daleko skoczę, a to nie jest prawda. Kiedy skaczę słabej – potrafię być zły na siebie, i jak każdy zawodnik bardzo to przeżywam. Z drugiej strony, bardzo lubię wesołych ludzi, i z takimi staram się przebywać. Ale to nie ma żadnego związku ze skokami narciarskimi.

Jesteś zawsze bardzo uprzejmy w stosunku do dziennikarzy i kibiców, a to niezwykle rzadkie nie tylko wśród skoczków, ale także wśród przedstawicieli innych dyscyplin, którzy uprawiają sport na najwyższym poziomie. Skąd się to bierze?

Być może to pytanie należałoby skierować do moich rodziców (śmiech). Kiedy staję na górze skoczni, muszę być skoncentrowany tylko na swoim skoku. Jednak przed zawodami, czy po ich zakończeniu staram się być do dyspozycji zarówno dziennikarzy, jak i kibiców. Kiedy w Harrachovie pozostało 1,5 godziny do rozpoczęcia konkursu, nie siedziałem w szatni i nie myślałem o tym jak daleko skoczę. Poszedłem do kibiców, i wśród polskich fanów oglądałem występy zespołów muzycznych. Nie można przesadnie koncentrować się na skokach. Oczywiście kiedy zbliża się moja kolej, myślę wyłącznie o skoku, ale trwa to tylko dwie minuty. Czas, który pozostaje można przeznaczyć na relaks.

Wiemy już, że lubisz skakać w Zakopanem. A co sądzisz o polskich kibicach?

Polscy kibice są niesamowici. W czasie zawodów są nie tylko za Adamem Małyszem, ale również za innymi, mają wielki szacunek do wszystkich skoczków. Niezależnie od tego jaka jest pogoda, tłumnie przybywają na skocznię. Co odróżnia ich od innych, to skupianie większej uwagi nie tyle na samych skokach, co na skoczkach. Czasem mam wrażenie, że Polacy są do nas nastawieni zbyt entuzjastycznie. Może wynika to po prostu z popularności skoków narciarskich w Polsce. Kiedy polski kibic widzi z bliska jakiegoś zawodnika, uważa, że jest to jego jedyna szansa żeby zrobić wspólne zdjęcia czy wziąć autograf (śmiech). Kiedy jednak musimy im odmówić, bo spieszymy się na trening czy rozgrzewkę, są trochę na nas źli.

Co robisz żeby przed zawodami nie myśleć o skokach?

Kiedy mamy treningi prze zawodami, ciężko jest znaleźć czas na cokolwiek innego poza skokami. Trenujemy na skoczni, w siłowni, analizujemy swoje skoki. Większość zawodników czyta książki, słucha muzyki, ogląda telewizję, filmy DVD, czy gra w karty. Ja osobiście nie preferuję siedzenia w pokoju hotelowym. Lubię wieczorem gdzieś wyjść, przebywać z ludźmi.

Co jest w takim razie twoim hobby?

Na pewno nie siedzenie w hotelu (śmiech). Bardzo lubię podróżować, uprawiać inne dyscypliny sportu, spotykać się z przyjaciółmi. W czasie trwania sezonu kiedy bez przerwy jesteśmy w drodze i rzadko bywam w domu, nie mam czasu na oddawanie się swojemu hobby. Jesienią, przed rozpoczęciem sezonu mam na to dużo więcej czasu.

Wywiad przeprowadzili redaktorzy serwisu Malyszomania.com - Malwina Pękacz, Janusz Kubasik i Jakub Królikowski.