Małyszomania.com - Adam Małysz & Skoki Narciarskie

Łukasz Kruczek - I trener kadry A Łukasz Kruczek (ur. 1 listopada 1975 w Buczkowicach) – polski skoczek narciarski, I terener kadry A. Łukasz Kruczek zaczął skakać w wieku 6 lat. Zapisał się wtedy do klubu LKS Klimczok Bystra. Do 1994 uprawiał kombinację norweską, trzy razy zdobył tytuł Mistrza Polski juniorów, a także zajął raz 3 miejsce na Mistrzostwach Polski wśród seniorów. Zrezygnował jednak z kombinacji na rzecz samych skoków, z powodu trudnej sytuacji kombinacji w Polsce. W 1996 zadebiutował w Pucharze Świata podczas zawodów w Zakopanem. W tym samym roku wziął także udział w Mistrzostwach Świata w lotach narciarskich w Bad Mitterndorf. Rok później wystąpił bez sukcesów na Mistrzostwach Świata w Trondheim, a także na Uniwersjadzie w Muju. Zdobył na niej złoty medal. W 1998 wziął udział w Igrzyskach Olimpijskich w Nagano. Potem regularnie występował w najważniejszych międzynarodowych zawodach. W 1999 zdobył pierwsze punkty w PŚ (w Zakopanem), a także po raz kolejny został mistrzem Uniwersjady, tym razem w Popradzie. Dwa lata później, kiedy Zakopane oraganizowało te zawody, Kruczek wygrał dwukrotnie – na skoczni K 120 oraz K 85. W grudniu 2001 roku był współtwórcą historycznego sukcesu polskiej drużyny, kiedy w Villach Polska zajęła po raz pierwszy miejsce na podium Pucharu Świata. Trzecie miejsce wywalczył w zespole z Mateją, Skupieniem i Małyszem. W 2002 znalazł się w kadrze na Igrzyska Olimpijskie w Salt Lake City. Nie wystąpił jednak w żadnym konkursie. Rok 2003 przyniósł mu ostatni medal na Uniwersjadzie – w Tarvisio zdobył medal brązowy w drużynie. Po zakończeniu sezonu 2002/03 zakończył karierę i został asystentem trenera Heinza Kuttina, najpierw w kadrze B, a potem w kadrze A. Póniej przez lata 2006-2008 był asystentem Hannu Lepistoe.



Hannu Lepistö Fiński trener skoków narciarskich, od kwietnia 2006-2008 pierwszy trener polskiej kadry skoczków. Obecnie wspólpracuje z Adamem Małyszem. Hannu Lepistö rozpoczął karierę trenerską w 1980 roku. W latach 1980 - 1985 trenował kadrę A Finlandii. Jego podopieczni święcili wtedy wiele sukcesów, m.in. dwukrotne zwycięstwo w klasyfikacji łącznej PŚ oraz złoty i srebrny medal olimpijski Mattiego Nykaenena, czy dwukrotny triumf drużyny w Pucharze Narodów. Przez lata 1985 - 1992 trenował drużynę Włoch. Największe osiągnięcie jego zawodnika to 3. miejsce Roberto Cecona na MŚ w lotach w 1992. Po dwuletniej przerwie, w 1994 powrócił do trenowania, ponownie objął reprezentację Finlandii. Wtedy pierwsze duże sukcesy zaczął odnosić Janne Ahonen - dwukrotnie był trzeci w PŚ, został także Mistrzem świata w 1997. Drużyna fińska dwukrotnie wygrała Puchar Narodów, a także dwukrotnie zwyciężyła na Mistrzostwach Świata. W 1998 Jani Soininen zdobył złoty i srebrny medal olimpijski. Po olimpijskim sezonie Lepistö ponownie powrócił do Włoch, w których sytuacja w skokach była bardzo trudna. Po roku bez sukcesów, Fin zrezygnował ze szkolenia skoczków i został komentatorem w stacji telewizyjnej Eurosport. W 2002 został zatrudniony jako trener reprezentacji Austrii. Wprowadził do niej nowe twarze, m.in. Thomasa Morgensterna, Floriana Liegla, Andreasa Koflera i Christiana Nagillera. Bardzo szybko zawodnicy ci zaczęli zajmować wysokie miejsca w zawodach PŚ. Austria w sezonie 2002/03 zdecydowanie wygrała Puchar Narodów, a Andreas Widhoelzl zajął 3 miejsce w klasyfikacji końcowej PŚ. Kolejny sezon był już mniej udany dla Austriaków. Po sezonie z Mistrzostwami świata w Val di Fiemme w kalendarzu zwolniono Fina ze stanowiska trenera. Podopieczni Lepistö spisali się zdecydowanie poniżej oczekiwań na MŚ. W 2004 po raz kolejny wrócił do Włoch. Jego asystentem został Roberto Cecon. Mieli oni za zadanie zbudować silną drużynę młodych skoczków na Igrzyska Olimpijskie w Turynie. W 2005 podczas zawodów PŚ w Pragelato (arena IO w Turynie) Włoch zdobył pierwsze punkty w Pucharze Świata od czasu Cecona. Stefano Chiapolino zajął tam 20. miejsce, co dało mu 11 punktów. Po pierwszej serii skoków zajmował wysoką, 6. lokatę. Tak dobrego wyniku Chiapolino już nie powtórzył. W sezonie olimpijskim z kadry Lepistö i Cecona wybił się Sebastian Colloredo. W zawodach w czeskim Harrachovie odnotował miejsce w pierwszej dziesiątce (był 10.). Od tamtej pory Włoch najczęściej plasował się na miejscach w okolicach 20.-30. Obok Colloredo całkiem niezłe występy zaliczał także inny członek kadry Fina, Andrea Morassi. Na Igrzyskach w Turynie Włosi nie spisali się zbyt dobrze, indywidualnie żaden z nich nie wszedł do czołowej 30., a drużynowo zajęli 11. miejsce.
Poprzedni szkoleniowcy Adama Małysza:

Apoloniusz Tajner (ur. 17 kwietnia 1954 w Goleszowie k/Cieszyna) – narciarz klasyczny, trener, uważamy za głównego twórcę sukcesów Adama Małysza, prezes Polskiego Związku Narciarskiego. Pochodzi z rodziny od pokoleń związanej z narciarstwem. Jest synem Leopolda, dwukrotnego olimpijczyka. W młodości był aktywnym zawodnikiem, dwukrotnym mistrzem Polski juniorów w skokach, zajął także 5. miejsce w kombinacji norweskiej na Mistrzostwach Europy w tej kategorii wiekowej. Ukończył krakowską AWF i zajął się szkoleniem. W latach 1983-1990 prowadził kadrę kombinacji norweskiej i jednocześnie pełnił funkcję wiceprezesa ds. sportowych w Polskim Związku Narciarskim (1994-1998). Po rezygnacji Pavla Mikeski objął kadrę narodową polskich skoczków i był jednym ze współtwórców sukcesów Adama Małysza. Prowadził reprezentację narodową do wiosny 2004. Jako pierwszy trener w historii skoków narciarskich wprowadził fizjologa do sztabu szkoleniowego (był nim dr Jerzy Żołądź). Od tamtej pory każda licząca się ekipa narodowa ma fizologa. W lutym 2006 został wybrany na prezesa PZN (Polskiego Związku Narciarskiego). Reprezentantem Polski w skokach jest jego syn Tomisław.

Pavel Mikeska - czeski trener, do 1999 roku był trenerem Polskiej kadry "A" w skokach narciarskich. Przyczyną jego rezygnacji z funkcji trenera kadry były "złe warunki pracy". Mikeska skarżył się między innymi na to że musiał niemal siłą przekonać ówczesnego prezesa PZN żeby dał pieniądze na występy Adama Małysza w pucharze świata.